CONFERENCE GROUP

Today:-20-01-2022

           കുറച്ച് മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ 17-03-2021 ൽ ഒരു whatsapp group start ചെയ്തു. Group start ചെയ്തതിനെ പറ്റിയല്ല ഞാൻ ഇവിടെ പറയുന്നത്, ആ group start ചെയ്യാൻ ഉള്ള കാര്യത്തെ പറ്റിയാണ്.

                           കഴിഞ്ഞ march/february മാസത്തിൽ എന്നെ എന്റെ ഒരു friend call ചെയ്തു, തികച്ചും ഒരു unexpected call തന്നെ ആയിരുന്നു എനിക്കത്. Call ചെയ്തതാകട്ടെ ഞാൻ വല്ലതും പഠിച്ചോ എന്ന് അറിയാൻ ആയിരുന്നു. Book പോലും അത് വരെ ശരിക്ക് തൊടാത്ത എന്നോട് ചോദിക്കാൻ പറ്റിയ best ചോദ്യം. കഴിഞ്ഞ blogൽ ചെയ്തത് പോലെ ഈ friend ന് A എന്ന name കൊടുക്കാം. ഞാൻ A നോട് ഒന്നും കാര്യമായി നോക്കാൻ തുടങ്ങീട്ടില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു, അങ്ങനെ പറഞ്ഞത് എനിക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുക്കാൻ മനസ്സിലാത്തത് കൊണ്ടല്ല, എനിക്ക് ഒന്നും അറിയാൻ പാടില്ലാത്തത് കൊണ്ടാണ്. പക്ഷെ A ക് എന്നെ വിടാൻ ഒരു ഉദ്ദേശവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, എന്നോട് നാളെ വല്ലതും നോകീട്ട് പറഞ്ഞു തരാൻ പറഞ്ഞു. ഞാൻ സമ്മതം മൂളി, കാരണം അങ്ങനെ എങ്കിലും ഞാൻ വല്ലതും നോക്കുമല്ലോ എന്ന് വിചാരിച്ചു. എന്നാൽ എന്റെ plan work ആയില്ല. ഞാൻ നോക്കണം എന്ന് വിജാരിച്ച chapter നോക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. എന്നാൽ A വിളിക്കുമ്പോൾ എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ പറഞ്ഞു കൊടുക്കാൻ വേണ്ടി ഞാൻ എന്തൊക്കെയോ നോക്കി. അങ്ങനെ A വിളിച്ചു, ഞാൻ ഒന്നും നോകീട്ടില്ല എന്ന ദയനീയാവസ്ഥ പ്രകടിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ എന്നെ അത്ഭുതപെടുത്തിയത് A തന്റെ ഉമ്മാനോട് പറഞ്ഞ കാര്യമായിരുന്നു, ഞാൻ വിളിക്കുമെന്നും വല്ലതും പറഞ്ഞുതരുമെന്നും A ഉമ്മാനോട് പറഞ്ഞിരുന്നത്രെ. ഞാൻ A നോട് നാളെ എന്തായാലും നോകീട്ട് പറയാം എന്ന് പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ നാളെ ആയി, A ക് വിളിക്കുന്നതിനു മുന്നെ വേറെ ഒരു friend (നമ്മുക്ക് B എന്ന് വിളിക്കാം) എനിക്ക് message അയച്ചിട്ട് ഞാൻ വല്ലതും നോക്കിയോ എന്ന് ചോദിച്ചു. ഞാൻ B നോട് കഴിഞ്ഞ രണ്ട് ദിവസമായി നടന്ന കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു, അപ്പോൾ B കും interest ആയി, B നേയും conference call ൽ add ചെയ്യണം എന്ന് അഭ്യർത്ഥിച്ചു, ഞാൻ സമ്മതിച്ചു, കാരണം B നന്നായി പഠിക്കുന്ന കുട്ടിയായിരുന്നു, so എനിക്കും വല്ലതും പഠിക്കാം എന്ന് വിചാരിച്ചു.

                           അങ്ങനെ conference call set ആക്കി. B ഉള്ളത് A നോട് മുൻകൂട്ടി പറഞ്ഞിരുന്നത് കൊണ്ട് A ക് അതൊരു shock ആയിരുന്നില്ല. അങ്ങനെ അന്ന് ഞങ്ങൾ എന്തൊക്കെയൊക്കെയോ പഠിച്ചു, ആ പഠിച്ച സംഭവങ്ങൾ വേഗം മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട് എന്ന് ഞങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു, അത് continue ചെയ്യാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു. വരാൻ ഇരിക്കുന്ന 5th sem exam ന് അത് ഞങ്ങളെ ശരിക്കും സഹായിച്ചു, ഒരാൾക്ക് അറിയാത്തത് മറ്റെയാൾ പറഞ്ഞിട്ടുമൊക്കെ ഞങ്ങൾ important ആയ കാര്യങ്ങൾ discuss ചെയ്ത് പഠിച്ചു. Important ആയി തോന്നുന്നത് മാത്രമായിരുന്നു ഞങ്ങൾ discuss ചെയ്തിരുന്നത്, അത് clear ആയി പഠിക്കുക എന്നതായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ തീരുമാനം, അത് എങ്ങാനും exam ന് ചോദിച്ചാൽ അത് എഴുതാതിരിക്കരുത് എന്ന വാശി ഞങ്ങൾക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ 5th sem exam കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഈ conference call ന്റെ benefit ഞങ്ങൾക്ക് കിട്ടി, ഞങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിച്ച ചോദ്യങ്ങൾ മിക്കതും examന് ഉണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ 5th sem exam ന്റെ last day ഞാൻ ഒരു temporary whatsapp group create ചെയ്തു, next exam നും ഇത് പോലെ പഠിക്കാൻ വേണ്ടി തന്നെ. Group ന് CONFERENCE GROUP എന്ന പേരും നൽകി.

                                   അങ്ങനെ അത് നല്ല രീതിയിൽ മുന്നോട്ട് പോയി കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ഞാൻ എന്റെ വേറെ ഒരു friend ന് ഒരു ആവിശ്യത്തിന് whatsapp ന്റെ screenshot അയച്ചപ്പോൾ ആ friend conference group എന്ന group ശ്രദ്ധിച്ചു. ഞാൻ ആ friend നോട് കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ പറഞ്ഞു, അപ്പോൾ ആ friend നും group ൽ join ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹമുണ്ട് എന്ന് പ്രകടിപ്പിച്ചു. ഞാൻ add ചെയ്തു. ആ friend നെ C എന്ന് വിളിക്കാം.

                               അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ education related ആയിട്ടുള്ള കാര്യങ്ങൾ discuss ചെയ്യാൻ വേണ്ടി ആ group നെ മാറ്റിയെടുത്തു. Project, exam പോലുള്ള കാര്യങ്ങൾ ആയിരുന്നു അതിലെ main. എന്നാൽ പതിയെ പതിയെ ആ group ന് കുറച്ച് importants കിട്ടാൻ തുടങ്ങി, class group silent ആയപ്പോഴും ആ group active ആയി തുടർന്നു. ക്ലാസ്സിൽ ഉള്ള ഒന്നൊരാണ്ടോ ആളുകൾക്ക് ഈ groupനെ പറ്റി അറിയാമായിരുന്നു. എന്നാൽ എല്ലാവരും അറിഞ്ഞത് last day examന് ശേഷം ഞാൻ statusലൂടെ വെളിപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ ആണ്. We created the group as a temporary one but later we made it permanent. 

                                    Currently we took many decisions in that group, some of them are about our future plans. Insha Allah one day we will......  

                                                         Agfar(A)                       

 

 Trip to Nilambur 

        അന്ന് ഒരു saturday ആയിരുന്നു, കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ 6/2/2021. അന്നായിരുന്നു ഞങ്ങൾ നിലമ്പുരിലേക്ക് യാത്ര പോയത്. കുറച്ച് ദിവസങ്ങളുടെ planning ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു ആ യാത്രക്ക്. ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസ്സിൽ നിന്ന് ഇത്രയും ആളുകൾ ഒത്തുകൂടി പോകുന്ന first trip ഉം കൂടി ആയിരുന്നു അത്. എല്ലാവരെയും ഉൾപ്പെടുത്തി പോകാനായിരുന്നു plan. പക്ഷെ ചിലർക്ക് പല തിരക്കുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് എല്ലാവരേയും കൂട്ടി പോകുക എന്ന ആഗ്രഹം ഇന്നും ഒരു ആഗ്രഹമായി കിടക്കുന്നു!.... എന്ത് വന്നാലും ഉള്ളത് കൊണ്ട് ഓണം പോലെ എന്ന് പറയുന്നത് പോലെ ഞങ്ങൾ ഉള്ളവരെ കൊണ്ട് യാത്ര പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു. 

                         യാത്ര എന്ന് പറയുമ്പോൾ clasmates movie യിലെ പോലെ "കാറ്റാടി തണലും തണലത്തതി മതിലും" എന്ന song ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, കാരണം ഞങ്ങൾ സാധാ line bus ഇൽ ആണ് പോയത്, അത് കൊണ്ട് driver ക് ഇഷ്ടപെട്ട പാട്ട് അല്ലേ വെക്കുകയൊള്ളു. Trip ഇൽ ഉണ്ടാർന്നത് :- althaf, vishnu, banna, naseefa and her son, amna, rushin, mufeeda, farhana, lubna, shabeeba, seera പിന്നെ ഞാനും. അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ 13 പേർ ആണ് പോയത്. രാവിലെ തന്നെ എന്റെ നാട്ടിൽ നിന്ന് പെരിന്തൽമണ്ണയിലേക്കുള്ള bus ഇൽ വെച്ച് എന്റെ cooling glass miss ആയി. പിന്നെ പെരിന്തൽമണ്ണയിൽ നിന്ന് ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ഒരേ bus ഇൽ തന്നെ കയറണം എന്ന് ഉറപ്പ് വരുത്തി യാത്ര തിരിച്ചു, പലരും പല സ്ഥലങ്ങളിൽ നിന്നാണ് കയറിയത്, ഞങ്ങൾ കുറച്ച് പേർ പെരിന്തൽമണ്ണയിൽ നിന്നും കുറച്ച് പേർ പാണ്ടിക്കാടിൽ നിന്നുമൊക്കെയാണ് കയറിയത്. അങ്ങനെ ഒന്ന് രണ്ട് bus കളിൽ മാറി കയറി അവസാനം ഞങ്ങൾ teak മ്യൂസിയത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചേർന്നു. ആദ്യം അവിടെ cover ചെയ്യാം എന്നാണ് കരുതിയത്.

                   ഞാൻ ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു അവിടേക്ക് പോകുന്നത്. Teak മ്യൂസിയത്തെ പറ്റി പലരും പറഞ്ഞു കേട്ട അറിവ് മാത്രമായിരുന്നു എനിക്ക് ഉണ്ടാർന്നത്, എന്നാൽ അപ്പോൾ തന്നെ കാണാൻ ആഗ്രഹം ഉള്ള place ആയി മാറുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അവിടുന്ന് കുറെ photos എടുത്തു പിന്നെ എവിടെ പോയാലും  reels എടുക്കുന്ന കുറച്ച് ആളുകൾ ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിലും ഉണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ ഞങ്ങൾ അവിടെ ഉള്ള മിക്ക area യും നടന്ന് കണ്ടു, ഞങ്ങൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ time ചിലവഴിച്ചതും അവിടെ തന്നെ. സത്യം പറഞ്ഞാൽ time പോയത് തന്നെ അറിഞ്ഞില്ല, അത്രക്കും കാണാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.

            

              അവിടുന്ന് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ആദ്യം വിചാരിച്ചത് വല്ലതും കഴിക്കാം എന്നാണ്, എന്നാൽ അവിടെ നല്ല ഹോട്ടൽ ഇല്ല എന്നും അവിടെ അടുത്തുള്ള bangalow കുന്ന് കൂടി കണ്ടിട്ട് food കഴിക്കാം എന്ന് വിചാരിച്ചു. പിന്നെ bungalow കുന്നിലേക്ക് 3 ഓട്ടോയിൽ ആയി ഞങ്ങൾ പോയി. ഒരു കുന്ന് കയറേണ്ടിയിരുന്നു അവിടേക്ക് എത്താൻ, അത് ശരിക്കും നല്ലൊരു walking കൂടി ആയിരുന്നു, കുറെ നടന്നു, കുറെ കുന്ന് കയറി, ഒരു കാട്ടിലൂടെ നടക്കുന്ന feel ആയിരുന്നു. പണ്ട് ആരൊക്കെയോ താമസിച്ച ഒരു വലിയ bungalow വും പിന്നെ കുറച്ച് bridge പോലെ നടക്കാൻ ഉള്ള places ഉം ആയിരുന്നു അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നത്. പണ്ടത്തെ മരങ്ങൾ കൊണ്ട് design ചെയ്ത ആ old bungalow ന്റെ ഉള്ളിൽ കൂടി ചുറ്റി നടന്ന് കാണുകയും, പാലത്തിന്റെ മുകളിൽ കയറി കുറച്ച് photos എടുക്കുകയും ചെയ്തു. പിന്നെ വൈകുന്നേരം status ഇടാൻ ഉള്ള videos എടുക്കുന്ന തിരക്കിൽ ആയിരുന്നു ചിലർ, മാത്രമല്ല പല positions ഇൽ നിന്നും photo എടുക്കുന്ന തിരക്കും, ചിലർ road ഇൽ ഇരുന്നും മരത്തിന്മേൽ ചാരി നിന്നും മറ്റും ഒക്കെ. നിലമ്പുരിൽ കാണാൻ രസമുള്ള മറ്റുള്ള സ്ഥലങ്ങൾ ഒക്കെ കൊറോണ കാരണവും വെള്ളപൊക്കം കാരണവും അടച്ചിട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു, മാത്രമല്ല ചിലർക്ക് നേരത്തെ വീട്ടിൽ എത്തേണ്ടതായിട്ടുമുണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ മടങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചു. So ആരൊക്കെയോ താമസിച്ച bungalow കുന്നിനോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ food കഴിച് വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ ഒരുങ്ങി.

         

                   Food കഴിക്കാൻ പോയത് ആണ് comedy ആയത്. ഞങ്ങളുടെ കറക്കം ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് food കഴിക്കാൻ പോയപ്പോഴേക്ക് ഹോട്ടലിലെ food എല്ലാം കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കാരണം അപ്പോഴേക്കും 3 or 4 മണി ഒക്കെ ആകുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ചായ കുടിക്കേണ്ട സമയത്ത് ബിരിയാണി ചോദിച്ചാൽ എങ്ങനെ ഇരിക്കും, അതായിരുന്നു അവസ്ഥ. പിന്നെ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നത് വെച്ച് adjust ചെയ്തു. അങ്ങനെ food കഴിക്കൽ കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും പരസ്പരം യാത്ര പറഞ്ഞ് പിരിഞ്ഞു.

                             പൊതുവെ ഞങ്ങളുടെ class ന്റെ അവസ്ഥ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ, plan ചെയ്ത് പോകുന്നത് ഒന്നും നടക്കാറില്ല എന്നതാണ്. Second year ഇൽ പഠിക്കുമ്പോൾ plan ചെയ്തതായിരുന്നു ഈ trip. അന്നായിരുന്നെങ്കിൽ കൊറോണയും ഇല്ല, യാത്രക്ക് train ഉം ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അന്ന് ആ trip നടന്നില്ല. എന്നാൽ പിന്നെ അത് നടക്കാൻ 3rd year last വരെ കാത്തിരിക്കേണ്ടി വന്നു, അപ്പോഴേക്കും കോറോണയും വന്നു, train ഉം ഇല്ലാതായി, "എല്ലാത്തിനും അതിന്റേതായ സമയം ഉണ്ട് ദാസാ" എന്നാണല്ലോ. എന്നാൽ ആ യാത്ര ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും മറക്കാൻ ആകാത്ത ദിനം ആക്കി മാറ്റാൻ ഞങ്ങളെ കൊണ്ട് സാധിച്ചു എന്നതാണ് സത്യം. തീർത്തും full ആയിട്ട് enjoy ചെയ്ത ഒരു ദിവസം ആയിരുന്നു അന്ന്. One of the beautiful days that I will never ever forget in my life.

                                                                        Agfar(A)

   

Some Unforgettable Poems, Stories and Images

 മറക്കാൻ കഴിയാത്ത ചില കവിതകളും, കഥകളും, ചിത്രങ്ങളും

               നമ്മൾ school, college കളിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ ചില പാഠങ്ങൾ നമ്മളെ അത്രയും touch ചെയ്തിട്ടുണ്ടാകും. അതൊന്നും നമ്മൾ അത്ര പെട്ടെന്ന് മറക്കാൻ ഇടയില്ല. ചില പാഠങ്ങൾ നമ്മൾ ഒരു ചെവിയിലൂടെ കേട്ട് മറു ചെവിയിലൂടെ വിടുകയും ചെയ്യും. ഒരു പാഠം അല്ലെങ്കിൽ ഒരു പാഠഭാഗം നമ്മളെ touch ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ഒന്നെങ്കിൽ ആ സംഭവത്തിൽ നമ്മുടെ interest ആകാം അല്ലെങ്കിൽ ആ സംഭവത്തെ പറ്റി നമുക്ക് ഒന്നും അറിയാത്തതുകൊണ്ടും ആകാം. എനിക്കങ്ങനെ touch ചെയ്ത കുറച്ച് കവിതകളും സ്റ്റോറീസും ചിത്രങ്ങളുമാണ് ഇവിടെ പറയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.

        അതിലെ പ്രധാനപെട്ടത് Rafeeq Ahammed ന്റെ "തോരാമഴ" എന്ന കവിതയാണ്. ആദ്യമായിട്ടാണ് ഞാൻ അത്രയും touch or feel ചെയ്യുന്ന poem പഠിക്കുന്നത്. ഒരു കവിത ചൊല്ലുന്നത് പോലെ അല്ല ഞാൻ അത് ചൊല്ലിയിരുന്നത്, എന്റേതായിട്ടുള്ള ഒരു tune ഞാൻ അതിനു compose ചെയ്തിരുന്നു എന്ന് വേണമെങ്കിൽ പറയാം. എപ്പോൾ ആ കവിത കേട്ടാലും ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വിങ്ങൽ പോലെയാണ്. Teacher ആ കവിത class ൽ എടുത്തപ്പോൾ തന്നെ അത് എന്റെ മനസ്സിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ചു. ചില വരികൾ ഒക്കെ വായിക്കുമ്പോൾ വല്ലാത്ത സങ്കടം തോന്നും, പ്രത്യേകിച്ച് ആ last lines, മകളുടെ പുള്ളികുടയും എടുത്ത് മകളുടെ ശവകുടീരത്തിന് മുകളിൽ പിടിച്ച് നിൽക്കുന്ന ആ ഉമ്മയുടെ ചിത്രം ആലോചിക്കുമ്പോൾ തന്നെ feel ആകും. ഞാൻ എപ്പോൾ ഈ കവിത വായിക്കുമ്പോഴും ഈ കവിതയിൽ നിന്നുള്ള ചോദ്യങ്ങൾക് ഉത്തരം എഴുതുമ്പോഴും മനസ്സിനാകത്ത് ഒരു വിങ്ങൽ ആണ്. ശരിക്കുള്ള exams ന് വരെ ആ വിങ്ങലോട് കൂടിയല്ലാതെ എനിക്ക് ആ answer complete ചെയ്യാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല.

               പിന്നെ പറയാൻ ഉള്ളത് ഞാൻ രണ്ടാം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ ഉള്ള ഒരു സ്റ്റോറിയെ പറ്റിയാണ്. ഒരു മനുഷ്യനും അയാളുടെ കഴുതകളും ആണ് കഥയിലെ പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങൾ. കഥ എന്താണെന്ന് കൃത്യമായി ഓർമ്മയില്ലെങ്കിലും അതിന്റെ കുറച്ച് ചിത്രങ്ങളും ഭാഗങ്ങളും ഇപ്പോഴും മനസ്സിൽ കൊത്തിവെച്ചതു പോലെയാണ്. ആ കഥ ഓർക്കാൻ കാരണമായി ഞാൻ കണക്കാക്കുന്നത് എന്തെന്നാൽ, ഇത് ഇംഗ്ലീഷ് ടെക്സ്റ്റ് ബുക്കിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു ഒരു സ്റ്റോറി ആണ്, അതും രണ്ടാം ക്ലാസിലെ first lesson ആണ് എന്നാണ് എന്റെ ഓർമ്മ. മാത്രമല്ല ഞാൻ അന്ന് ഇംഗ്ലീഷിൽ നല്ല weak ആയിരുന്നു പോരാത്തതിന് നാട്ടിൽ നിന്ന് ആദ്യമായി സൗദിയിൽ എത്തിയിട്ടുള്ള സമയവും. ഇംഗ്ലീഷ് ആണെങ്കിൽ ആ സ്കൂളിലെ സംസാരഭാഷ കൂടി ആയിരുന്നു. അത് പോരാതെ പാഠഭാഗം explain ചെയ്യുന്നതും ഇംഗ്ലീഷിൽ തന്നെയായിരുന്നു. അത്കൊണ്ട് ഈ പാഠം എനിക്ക് വലിയ പിടിത്തം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.  ഈ പാഠം ഒന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ ഞാൻ കുറെ സമയം ചിലവഴിവഴിച്ചിട്ടുണ്ട് . അതുകൊണ്ട് ഒക്കെ ആകണം ഈ പാഠഭാഗം ഇന്നും ഓർക്കുന്നത്.

                 വേറൊരു heart touching സ്റ്റോറി ഒരു ചെറിയ മനുഷ്യന്റെ കഥയാണ്. ഒരു കുട്ടിയും ഒരു വിരലിന്റെ അത്ര വലുപ്പമുള്ള ഒരു മനുഷ്യനും ആണ് പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങൾ. ഹോം വർക്ക് ചെയ്യാൻ മടിയുള്ള ഒരു കുട്ടിയുടെ കയ്യിൽ അതെല്ലാം ചെയ്തുതീർക്കാൻ ഒരാളെ കിട്ടിയാലുള്ള അവസ്ഥയാണ് ഈ കഥ. ദിവസവും ഹോംവർക്ക് ചെയ്യാതെ വരുന്ന കുട്ടിയോട് ടീച്ചർ ഒരിക്കൽ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു "നാളെ ഹോംവർക് ചെയ്യാതെ നീ ക്ലാസിൽ പ്രവേശിക്കണ്ട" എന്ന്. ആ വിഷമത്തിൽ വീട്ടിൽ ഇരിക്കുന്ന കുട്ടിയുടെ മുന്നിലേക്ക് ഗളിവർ ട്രാവൽസിൽ ഉള്ളത് പോലെയുള്ള ഒരു വിരലിന്റെ അത്രമാത്രം വലുപ്പമുള്ള ഒരു മനുഷ്യൻ വഴി തെറ്റി വരികയും, ആ മനുഷ്യൻ കുട്ടിയുടെ പൂച്ചയുടെ മുന്നിൽ അകപ്പെടുകയും, പൂച്ചയിൽ നിന്ന് കുട്ടി ആ ചെറിയ മനുഷ്യനെ രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. രക്ഷിച്ചതിനു പ്രത്യുപകാരമായി തന്റെ ഹോംവർക്ക് ചെയ്യാൻ കുട്ടിയാ ചെറിയ മനുഷ്യനോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നു. നിവർത്തിയില്ലാതെ ചെറിയ മനുഷ്യൻ അതിനു സമ്മതിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെ ദിവസവും കുട്ടിയുടെ ഹോംവർക്ക് ആ ചെറിയ മനുഷ്യൻ എഴുതുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഹോം വർക്കിന്  ആവശ്യമായ പുസ്തകങ്ങളും മറ്റു രേഖകളും കുട്ടി തന്നെ കണ്ടുപിടിക്കണമായിരുന്നു. അങ്ങനെ ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ കുട്ടി താൻ പോലുമറിയാതെ ഓരോ കാര്യങ്ങൾ കണ്ടുപിടിക്കുന്നതിലൂടെ സ്വയം പഠിക്കുകയായിരുന്നു. ഈ കഥ എന്നെ സ്വാധീനിക്കാൻ കാരണം ഞാനും ഒരു മടിയനായത് കൊണ്ടായിരിക്കണം. എന്നെയും ഇതുപോലെ സഹായിക്കുന്നതിനെ പറ്റി ഞാൻ വെറുതെ ആലോചിച്ചിരുന്നു.

                പുസ്തകങ്ങളിൽ നിന്നും എന്റെ മനസ്സിൽ മായാതെ കിടക്കുന്ന കുറച്ച് ഫോട്ടോസ് കൂടിയുണ്ട്. അവയിൽ ഒന്ന്, ഒരു കുട്ടി ദിവസവും ചന്ദ്രനെ നോക്കി പടം വരക്കുന്നതാണ്. Moon ന്റെ daily images ആണ് ആ കുട്ടി ഒരു activity യുടെ ഭാഗമായി വരക്കുന്നത്. ഇത് E.V.S textbook ലെ ഒരു പടം ആണ്. ഞാൻ ഇപ്പോഴും ആകാശത്ത് വെറുതെ നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോൾ ആ പടം ആണ് ഓർമ്മ വരിക. പിന്നെ ഓർമ്മ വരാറുള്ള കുറച്ച് പടങ്ങളെ പറ്റി ഞാൻ എന്റെ ആദ്യ ബ്ലോഗായ "മരീചിക" യിൽ സൂചിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. കേരളത്തെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന കുറച്ച് മരങ്ങളേയും കാർട്ടൂൺ പടങ്ങളെയും ഒക്കെ പറ്റി.

                 ഇതൊക്കെ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ പല സമയങ്ങളിലായി സ്വാധീനിച്ച കാര്യങ്ങൾ ആണ്. ഇത് ഇന്നും ഞാൻ ഓർക്കുന്നത് അത് എന്റെ മനസ്സിനെ അത്രയും touch ചെയ്തത് കൊണ്ടാണ്. ഇതൊക്കെ ആലോചിക്കുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടി വരുന്ന വാക്കുകൾ "ഹാ.... അതൊക്കെ ഒരു കാലം".

                                                                                   Agfar(A)

 The Great Dictator 

Me and my speeches

            ഇതിലും apt ഒരു heading ഈ ബ്ലോഗിന് കൊടുക്കാൻ കഴിയില്ല, എന്തുകൊണ്ടാണ് ഈ മൂവി name ഞാൻ കൊടുത്തത് എന്ന് ഈ ബ്ലോഗ് വായിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകും. ചെറുപ്പത്തിൽ സ്റ്റേജിൽ കയറി എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ perform ചെയ്യാൻ നമ്മൾ പലരും ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ടാകും, എന്നാൽ ചിലർക്ക് ഒരു പേടി ഉണ്ടായതുകൊണ്ട് അതിനു മുതിരുകയും ഇല്ല. അതുപോലെയായിരുന്നു ഞാനും, കാണാതെ പഠിച്ചു എന്ന് ഉറപ്പുള്ള പാട്ട് പോലും നോക്കി പാടാതെ പാടാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു എനിക്ക് സ്റ്റേജിൽ നിന്ന്. കാരണം മറ്റൊന്നുമല്ല പേടി തന്നെ, തെറ്റി പോയാലോ എന്ന പേടി. അതുകൊണ്ട് കൂടുതലും ഞാൻ ഓഫ് സ്റ്റേജ് ഐറ്റംസിൽ ആയിരുന്നു പങ്കെടുത്തിരുന്നത്. പക്ഷേ മറ്റുള്ളവർ സ്റ്റേജിൽ പ്രസംഗിക്കുമ്പോഴും പാടുമ്പോഴും മറ്റു കലാപരിപാടികൾ പ്രദർശിപ്പിക്കുമ്പോഴും ഒരു നല്ല ആസ്വാദകനായി ഞാൻ മുന്നിൽ തന്നെ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു.

             ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞത് ഞാൻ സൗദിയിൽ പഠിച്ച കാലത്ത് ഉണ്ടായിരുന്ന സംഭവങ്ങളാണ്. ഇനിയാണ് കഥ ആരംഭിക്കുന്നത്. അങ്ങനെ എട്ടാംക്ലാസ് മുതൽ നാട്ടിൽ പഠിക്കാൻ തുടങ്ങി, ഇവിടെയെത്തിയപ്പോൾ സ്റ്റേജിൽ കയറാൻ ഉള്ള കോൺഫിഡൻസ് കുറയുകയാണ് ചെയ്തത്, കാരണം സൗദിയിലെ സ്കൂളിൽ ഉള്ളതിനെ കാട്ടിലും വലിയ സ്റ്റേജ്, മാത്രമല്ല അവിടെ ഉള്ളതിനെ കാട്ടിലും കൂടുതൽ കുട്ടികളും. അങ്ങനെ ആ ആഗ്രഹം അവിടെ തന്നെ കിടത്തി. പിന്നീട് ആ ആഗ്രഹം പൊട്ടിമുളക്കുന്നത് കോഴിക്കോട് കുറ്റിക്കാട്ടൂരിൽ വെച്ചാണ്. സൗദിയിൽ എനിക്ക് സ്റ്റേജിൽ കയറാൻ ഒരു ആഗ്രഹം തോന്നിയത് എന്റെ friend ആയ Faheem ഇൽ നിന്നായിരുന്നു ( currently he is studying in IIT Madras ). അവൻ ശരിക്കും പറഞ്ഞാൽ ഒരു all rounder ആയിരുന്നു എല്ലാ കാര്യത്തിലും. എന്നാൽ കോഴിക്കോട് വെച്ച് എന്നെ inspire ചെയ്തത് Ziyad ആയിരുന്നു. Ziyad നെ പറ്റി പറയുകയാണെങ്കിൽ അന്ന് അവൻ പഠിക്കാൻ അത്ര മിടുക്കൻ ഒന്നുമായിരുന്നില്ല പക്ഷേ co-curricular activities ഇൽ അവൻ അല്ലാതെ ഒരുത്തനെ teachers ന് ചിന്തിക്കാൻ പ്രയാസമായിരുന്നു. ഏതൊരു topic കൊടുത്താലും നിമിഷനേരംകൊണ്ട് ചിന്തിച്ചു പ്രസംഗിക്കുന്ന അവന്റെ കഴിവ് എന്നെ നന്നായി inspire ചെയ്തു. ഞാൻ speech ന്റെ basic പാഠങ്ങൾ അവനിൽ നിന്നു പഠിച്ചു. അങ്ങനെ എല്ലാവർക്കും ഒരു അവസരം ഉണ്ടാകും എന്നു പറയുന്നത് പോലെ എനിക്കും ഒരു അവസരം വന്നു. പത്താം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുന്ന സമയം, ISRO എല്ലാ സ്കൂളുകളിലും ഒരു elocution സംഘടിപ്പിച്ചു, അവരുടെ ഒരു celebration ന്റെ ഭാഗമായിട്ട്. ആർക്കൊക്കെ താല്പര്യമുണ്ട് എന്ന് ചോദിച്ച് ക്ലാസ്സിലേക്ക് അതിന്റെ അധികൃതർ വന്നു. അന്ന് ആണെങ്കിൽ ഞാൻ ഇത്പോലെ എന്തെങ്കിലും കിട്ടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന സമയവും. ഞാൻ കണ്ണുംപൂട്ടി പേര് കൊടുത്തു. എന്താണ് പറയേണ്ടത് എന്നോ എങ്ങനെയാണ് പറയേണ്ടത് എന്നോ ഒന്നും തന്നെ അറിയില്ലായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ആ ന്യൂസ് പേപ്പർ എന്റെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടത്. ഏത് ടോപിക്കിനെ പറ്റിയാണോ പ്രസംഗമുള്ളത് ആ ടോപിക്കിനെ പറ്റിയുള്ള മലയാള മനോരമയിലെ പഠിപ്പുര പേജ്.

                  ഞാൻ അതു നന്നായി വായിച്ചു എന്നിട്ട് നല്ലതുപോലെ അതിലെ points ഓർത്തുവെച്ചു, അങ്ങനെ ആ ദിവസം വന്നെത്തി. ആകെ മൂന്നോ നാലോ ആളുകൾ മാത്രമാണ് മത്സരത്തിന് വന്നത്. ഞാൻ മുന്നേ സൂചിപ്പിച്ച ziyad ഉം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഏഴാം ക്ലാസ് വിദ്യാർത്ഥികളുടെ മുന്നിൽ വെച്ചിട്ട്  ആയിരുന്നു പ്രസംഗിക്കേണ്ടത്. ഞാൻ എന്നെക്കൊണ്ട് പറ്റുന്ന പോലെ എന്റെ ആദ്യത്തെ പ്രസംഗം കാഴ്ചവെച്ചു. Ziyad ഉം മറ്റുള്ള മത്സരാർത്ഥികളും പ്രസംഗിച്ചു. അത് കഴിഞ്ഞു ക്ലാസിൽ ചെന്നിരുന്നപ്പോൾ എനിക്ക് ഭയങ്കര സന്തോഷം തോന്നി, ഞാൻ ഒരുപാട് ആഗ്രഹിച്ച ഒരു കാര്യം ചെയ്തതുപോലെയുള്ള ഒരു feel. ഫസ്റ്റ് കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും ഒരു സെക്കൻഡ് എങ്കിലും ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചു. But result വന്നപ്പോൾ എനിക് 3rd. എനിക്ക് പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ കഴിയാത്ത സന്തോഷം തോന്നി. ആദ്യത്തെ പ്രസംഗത്തിൽ 3rd ഉം പോരാത്തതിന് ISRO യുടെ സർട്ടിഫിക്കറ്റും. "Late ആയി വന്താലും latest ആയി വാരുവേ" എന്ന് പറഞ്ഞത് പോലെ ആയി.

                  അതിനുശേഷം ഞാൻ പ്രസംഗിച്ചത് മദ്രസയിൽ ആയിരുന്നു, നബിദിനത്തിന് നബിയെ പറ്റി ഇംഗ്ലീഷിൽ പ്രസംഗിച്ചു. അതിൽ എനിക്ക് ഫസ്റ്റ് നേടാൻ കഴിയുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ ആ ഫസ്റ്റ് കിട്ടിയതിനെ കാട്ടിലും എനിക്ക് സന്തോഷം തോന്നിയത് പ്രസംഗിച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഉസ്താദുമാർ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ആയിരുന്നു. പിന്നീടുള്ള രണ്ടു വർഷം (+1,+2) വീണ്ടും പഴയതുപോലെ ആയി, അതായത് പ്രസംഗം ഒന്നുമില്ലാതെ. പക്ഷേ മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ പോയി രണ്ടു വാക്ക് പറയാനുള്ള ധൈര്യം എനിക്ക് കിട്ടിയിരുന്നു.

                അങ്ങനെ degree യിൽ എത്തി. അവിടെയുള്ളവരെ എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു അറിയുന്നവരുടെ മുന്നിൽ പ്രസംഗിക്കാൻ വലിയ ധൈര്യം വേണ്ട എന്നാൽ അറിയാത്തവരുടെ മുന്നിൽ പ്രസംഗിക്കാൻ കുറച്ചു പാടാണ്, എന്നാൽ അപ്പോൾ മാത്രമേ നമുക്ക് നമ്മളെ improve ചെയ്യാനും കഴിയുകയുള്ളൂ. Degree യിൽ ഞാൻ chance തേടി പോയില്ല, chance എന്റെ അടുത്തേക്ക് എത്തി, ഒരു seminar ന്റെ രൂപത്തിൽ. എനിക്ക് കിട്ടിയ topic John Donne ന്റെ famous poem ആയ Canonization ആയിരുന്നു. Shameena miss ന്റെ paper ഇൽ ആയിരുന്നു seminar. എന്നാൽ ഇപ്രാവശ്യം ഞാൻ പണ്ട് practice ചെയ്തതിനെകാളും practice ചെയ്തിട്ടാണ് lecture stand ന്റെ പിന്നിൽ ചെന്നുനിന്നത്, കാരണം പാളിയാൽ എല്ലാവരും ചിരിക്കും എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ട് ഉണ്ടായത് കൊണ്ട് തന്നെ. ഞാൻ എന്നെ കൊണ്ട് കഴിയാവുന്ന ഇംഗ്ലീഷിൽ പറഞ്ഞു. എടുത്തു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാവരും കയ്യടിച്ചു, ആ കയ്യടി എനിക്ക് ഒരു ഹരം തന്നു. കാരണം നമ്മൾ ചെയ്തത് മറ്റുള്ളവർക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടത് കൊണ്ടാണ് അവർ കയ്യടിച്ചത്. Shameena miss ന്റെ മുന്നിൽ ആയാലും classmates ന്റെ മുന്നിൽ ആയാലും "they had started to understand me" എന്ന ചിന്ത എനിക്ക് വന്ന് തുടങ്ങി. പിന്നെയും ഒരു സെമിനാറിന് വേണ്ടി ഞാൻ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. 

                 അങ്ങനെ ഞാൻ ഡിഗ്രിയിൽ ചെയ്തിട്ടുള്ള best speech or സെമിനാർ വന്നെത്തി. Ghansha miss ന്റെ ക്ലാസ്സിൽ ആയിരുന്നു അത്. Miss ഞങ്ങളോട് famous ആയവർ പറഞ്ഞ speech എടുത്ത് സെമിനാർ present ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞു. എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് അപ്പോൾ ഓടിയെത്തിയത് ചാർലി ചാപ്ലിൻ ന്റെ "The Great Dictator" എന്ന movie യിലെ ക്ലൈമാക്സിൽ പ്രസംഗിക്കുന്ന പ്രസംഗമാണ്. അത് എടുക്കാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. ആദ്യം ആ പ്രസംഗം കണ്ടു എന്നിട്ട് അത് എഴുതി എടുത്തു. എന്നിട്ട് ഞാൻ എന്റേതായ വാക്കുകളിൽ അതിനെ ഒരു പ്രസംഗമാക്കി മാറ്റി. പിന്നെ room ന്റെ വാതിലും അടച്ച് മുന്നിൽ എന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ ഇരിക്കുന്നതും വിചാരിച്ച് ഞാൻ പല ആവർത്തി പറഞ്ഞു നോക്കി. അങ്ങനെ ആ ദിവസം വന്നെത്തി, അന്ന് എന്റെ roll no.3 ആയതുകൊണ്ട് ആദ്യത്തെ ദിവസമോ രണ്ടാമത്തെ ദിവസമോ ഞാൻ പറയേണ്ടി വരുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ prepare ആയിട്ട് തന്നെയാണ് ക്ലാസിലേക്ക് ചെന്നത്, എന്റെ ഊഴം ആയി. ഞാൻ എനിക്കറിയാവുന്ന ഇംഗ്ലീഷിൽ കുറച്ച് examples ഉം speech styles ഉം ഉൾപ്പെടുത്തി പറഞ്ഞു. Seminar കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇങ്ങനെ ഒരു കൈയ്യടി ഇതുവരെ കിട്ടിയിട്ട് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ കയ്യടി കുറച്ചു നേരം നീണ്ടുനിൽക്കുകയും ചെയ്തു. അതുകഴിഞ്ഞ് Ghansha miss പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് ഞാൻ അറിഞ്ഞത് ഈ speech ഒരു പാഠമായി seniors ന് പഠിക്കാൻ ഉണ്ട് എന്ന്. പോരാത്തതിന് miss ഇങ്ങനെയും പറഞ്ഞു "ഞാൻ ഈ speech seniors ന് ഒരു class മുഴുവൻ എടുത്തിട്ടാണ് explain ചെയ്ത് കൊടുത്തത്, അതാണ് agfar 15 minutes കൊണ്ട് explain ചെയ്ത് തന്നത് ". It was one of the greatest appreciation got to me. അതിന് ശേഷം എന്നോട് എന്റെ ക്ലാസിലെ ഒരു friend ഉം പറഞ്ഞു " അന്റെ seminar ന് ശേഷമാണ് അന്നെ മനസ്സിലായത് " എന്ന്. So that Great Dictator not made me great but made me something in the class.

                                                                          Agfar(A)

CONFERENCE GROUP (poem)

 CONFERENCE GROUP 

Everything started as a temporary 

With a constant reason

Starts with clearing ambiguity 

In a formal speech 

It conference to a group

Of quadruple emeralds

Argued about ourselves 

In a more gorgeously 

When it reaches deadline

All acts in an informal speech

Implied at last that the

Conference only remains

Everything started as a temporary 

But made it permanent

                                                      

                                               Agfar(A)

First Day in College

 First Day

              പ്ലസ് ടു കഴിഞ്ഞ് എവിടെ ചേരണം എന്നുള്ള കാര്യത്തിന് എന്റെ മനസ്സിൽ പല ചിന്തകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. വിക്ടോറിയ കോളേജിൽ പഠിക്കണം എന്നുള്ളതായിരുന്നു അവയിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടത്. പിന്നെ ഒരു ആഗ്രഹം ട്രെയിനിൽ പോയി വരാൻ പറ്റുന്ന കോളേജിൽ ആവണം എന്നതാണ്. അങ്ങനെ പ്ലസ് ടു കഴിഞ്ഞു, വിചാരിച്ച മാർക്ക് കിട്ടിയതുമില്ല. വിക്ടോറിയ കിട്ടൂല എന്ന് ഉറപ്പായി, എന്നാലും സലിംകുമാർ പറഞ്ഞതുപോലെ "അഥവാ ബിരിയാണി കിട്ടിയാലോ" എന്ന് കരുതി ഫസ്റ്റ് ഓപ്ഷൻ വിക്ടോറിയ തന്നെ കൊടുത്തു, അതും BA English ന്. എന്നാൽ അവിടെ മാത്രം എന്നല്ല ഞാൻ കൊടുത്ത ഒരിടത്തും കിട്ടിയില്ല എന്നതാണ് സത്യം. അപ്പോഴാണ് എനിക്ക് മനസ്സിലായത് വെറും 82% കൊണ്ടൊന്നും ഗവൺമെന്റ് കോളേജിൽ കിട്ടൂല എന്ന്. മാത്രമല്ല ഞാൻ അപേക്ഷിച്ചതിലും കുറച്ചു തെറ്റുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു, ഞാൻ തന്നെ വരുത്തിവച്ച തെറ്റുകൾ.

               അങ്ങനെ ഒരിടത്തും കിട്ടാതെ ഇരിക്കുന്ന സമയം, എവിടെയെങ്കിലും ചേർന്ന് ഒരു ഡിഗ്രി എടുത്താൽ മതി എന്ന ചിന്തയാണ് അപ്പോൾ വന്നത്. ഒരു ഓപ്ഷൻ Ideal കോളേജ് ആയിരുന്നു, എന്നാൽ ചെർപ്പുളശ്ശേരിയിൽ രണ്ടുകൊല്ലം പഠിച്ച എനിക്ക് അവിടുത്തെ എല്ലാ സിറ്റുവേഷൻ അറിയാമായിരുന്നു, മാത്രമല്ല പുതിയ ഒരു ഇടം ആണ് എനിക്ക് വേണ്ടത്. അങ്ങനെ ഇരിക്കുകയാണ് പെരിന്തൽമണ്ണയിലുള്ള Al Jamia നെ പറ്റി അറിയുന്നത്. പേര് കേട്ടപ്പോൾ തന്നെ ഇന്റർനെറ്റിൽ സെർച്ച് ചെയ്തു നോക്കി. ഗ്രാഫിക്സ് ആഡ് ചെയ്ത ഇമേജിൽ ഞാൻ വീണുപോയി എന്നതാണ് സത്യം. എന്നാൽ അവിടെ ചേരാൻ മാനേജ്മെന്റിൽ ഉള്ള ഒരാളുടെ റിക്വസ്റ്റ് വേണമെന്ന് മനസ്സിലാവുകയും, ഇപ്പാക്കും അമ്മായിക്ക് ഒക്കെ പരിചയമുള്ള ഫാറൂഖ് സാഹിബിനെ കൊണ്ട് റിക്വസ്റ്റ് എഴുതിക്കുകയും ചെയ്തു. അവിടുത്തെ മാനേജ്മെന്റിൽ ഒരാളായിരുന്നു അദ്ദേഹം.

                    അങ്ങനെ അവിടെ ചേരാൻ പോയി. എന്റെ മറ്റൊരു ആഗ്രഹം കൂടി അവിടെ പൂവണിയുകയായിരുന്നു, ട്രെയിനിൽ കോളേജിൽ പോവുക എന്ന ആഗ്രഹം. കുലുക്കല്ലൂർ യിൽ നിന്ന് അങ്ങനെ പട്ടിക്കാടിലേക്ക് ട്രെയിൻ കയറി. കോളേജിൽ ചെന്ന് പ്രിൻസിപ്പാളിന്റെ ക്ലാസും ഇന്റർവ്യൂയും കഴിഞ്ഞ് അഡ്മിഷൻ എടുത്തു. അങ്ങനെ കോളേജ് തുറക്കുന്ന ദിവസമായി, ആദ്യം ഒരു ഇൻട്രൊഡക്ഷൻ ഡേ ആയിരുന്നു. വന്നവരെ ഒരുമിച്ചിരുത്തി കോളേജിനെ പറ്റി പറഞ്ഞുതരുന്ന ദിവസം.

                 പിന്നെ ആ കാത്തിരുന്ന ദിനം വന്നെത്തി, "First day in college life". എന്തുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ട്രെയിനിൽ പോകണം എന്ന് ആഗ്രഹിച്ചത് എന്നാൽ, നമുക്ക് യാത്ര ബോറടിക്കില്ല, മാത്രമല്ല ആ ഡോറിന്റെ അവിടെ നിന്ന് ആ കൈപിടി കളിൽ പിടിച്ച് ട്രെയിൻ പോകുമ്പോൾ ചെറുതായി ഇഷ്ടപ്പെട്ട പാട്ടുമൂളിയാൽ വല്ലാത്തൊരു ഫീലാണ്. അങ്ങനെ കോളേജിൽ എത്തി ക്ലാസിൽ കയറി. എല്ലാം എനിക്ക് പുതിയതായിരുന്നു, പുതിയ സ്ഥലം, എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇതുവരെ കാണാത്ത ആളുകൾ അങ്ങനെ എല്ലാം. ക്ലാസ്സിൽ വന്നിട്ട് കുറേ വെയിറ്റ് ചെയ്തെങ്കിലും എന്നെയും കൂട്ടി 4 boys മാത്രമാണ് വന്നത്. പിന്നെയാണ് മനസ്സിലായത് BA English ൽ ഈ വർഷം 4 boys മാത്രമാണ് ഉള്ളതെന്ന്. എവിടെ തിരിഞ്ഞാലും girls ആയിരുന്നു ആ ക്ലാസ്സിൽ. എനിക്ക് അത് വെറുക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി, എന്തോ ഒരു uncomfortableഉം വീർപ്പുമുട്ടലും ഫീൽ ചെയ്തു. ഞാൻ ഇതുവരെ അങ്ങനെ പഠിച്ചിട്ടില്ല, രണ്ടു മുതൽ ഏഴു വരെ ബോയ്സ് മാത്രമുള്ള സ്കൂളിലായിരുന്നു ഞാൻ. പിന്നെ പഠിച്ച സ്ഥലത്തൊക്കെ ബോയ്സ് ആയിരുന്നു കൂടുതൽ, ഗേൾസ് വെറും വിരലിലെണ്ണാവുന്നവർ മാത്രം. അങ്ങനെയുള്ള എനിക്ക് ഇവിടെ എന്തായാലും ഒരു സുഖം തോന്നുന്നില്ലല്ലോ. ഫസ്റ്റ് പീരീഡിൽ Shameena മിസ്സ് വന്ന് പരിചയപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. മിസ്സ് ആയിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ട്യൂട്ടർ. ഞങ്ങളെ ഓരോരുത്തരായി പരിചയപ്പെട്ടപ്പോൾ അതുവരെ ഉണ്ടായിരുന്ന എന്റെ ഒരു ടെൻഷൻ മാറി കിട്ടി. ആ ക്ലാസിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ എന്നെപ്പോലെ science എടുത്തവർ ആയിരുന്നു. ഞാൻ ഒറ്റപ്പെട്ടു പോകും എന്നാണ് കരുതിയത്. അങ്ങനെ എന്നെ പരിചയപ്പെടാൻ മിസ്സ് വന്നു. മിസ്സ്‌ എന്നോട് ചോദിച്ചു "why you selcted BA English ?" എന്ന്. ഒട്ടും ആലോചിക്കാതെ തന്നെ ഞാൻ പറഞ്ഞു "it is easy". ഞാൻ ഇംഗ്ലീഷ് എടുക്കാൻ രണ്ടു കാരണങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു, ഒന്ന് ഞാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരു വിഷയം ആയിരുന്നു, രണ്ടാമത്തേത് എനിക്കത് എളുപ്പമായി തോന്നിയിരുന്നു. ആ രണ്ടാമത്തെ കാരണമാണ് ഞാൻ മിസ്സിനോട് പറഞ്ഞത്. എന്റെ മറുപടി കേട്ടതും മിസ്സ് തിരിച്ച് ഒരു ചോദ്യം "who told it is easy ?". ആ ചോദ്യം എന്നെ മാറ്റിമറിച്ചു, അന്ന് മിസ്സ് അങ്ങനെ ചോദിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ചിലപ്പോൾ കോളേജ് കഴിയുന്നതുവരെ ഇംഗ്ലീഷ് ഈസി ആണ് എന്ന് വിചാരിച്ചിരുന്നുന്നേനെ എന്ന് ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നു. Boys ആയിട്ട് വേഗം പരിചയപ്പെട്ടു, girls ആയിട്ട് പരിചയപ്പെടാൻ ഒന്നും പോയില്ല, ചിലർ പരിചയപ്പെടാൻ വന്നെങ്കിലും മാറി നിന്നു. അങ്ങനെ വിക്ടോറിയ കോളേജ് പോലുള്ള കടലിൽ നീന്താൻ ആഗ്രഹിച്ച ഞാൻ അവസാനം Al Jamia യിൽ നീന്താൻ തീരുമാനിച്ചു. എന്നാൽ ഞാൻ അവിടെ എന്റെതായിട്ടുള്ള കടൽ സൃഷ്ടിച്ച് നീന്തുകയായിരുന്നു.

                                                               Agfar(A)

 LAST DAY

            അന്നൊരു വ്യാഴാഴ്ചയായിരുന്നു. തലേദിവസം എക്സാം ഉണ്ടായതുകൊണ്ട് അന്നത്തെ എക്സാമിനുള്ള പഠിപ്പൊക്കെ ഒരു കഥയായിരുന്നു. മിക്ക എക്സാമിനും എത്തുന്ന പോലെ ഞാൻ തന്നെയായിരുന്നു അന്നും ഫസ്റ്റ് എത്തിയത്. ചില ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റുകൾക്ക് എക്സാമും ലാബും അവിടെവിടെയായി നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങൾക്ക് ഉച്ചയ്ക്കുശേഷം ആയിരുന്നു എക്സാം. ഇത് നിങ്ങളുടെ ലാസ്റ്റ് ഡേ ആണ് എന്ന് ഞങ്ങളുടെ മനസ്സ് ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. തലേദിവസത്തെ പോലെ സീറ്റിംഗ് ഓർഡർ ഇല്ലാതെ തന്നെയായിരുന്നു അന്നും ഇരുന്നത്. എന്നാൽ തലേദിവസത്തെ ഞങ്ങളുടെ ഓർഡർ ഞങ്ങൾ പാലിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഞാനും മുഹ്‌സിനയും ഒരു ബെഞ്ചിൽ പിറകിൽ അൽത്താഫും വിഷ്ണുവും മുന്നിൽ ഷമീമയും ലുബ്നയും. എക്സാമിന് തള്ളാൻ കഴിയുമെന്ന വിശ്വാസം കൊണ്ടാണ് ഞാൻ എക്സാമിന് കയറിയത്. അംനയും മിനുവും സീറയും ഒക്കെ ഫസ്റ്റ് പേപ്പർ വാങ്ങിയപ്പോഴും എന്റെ മെയിൻ ഷീറ്റിലെ 2 പേജ് കാലി ആയിരുന്നു. തുടക്കത്തിൽ ഒരു സ്റ്റാർട്ടിംഗ് ട്രബിൾ ഉണ്ടായിരുന്നു, പതിയെ ട്രാക്കിലേക്ക് എത്തിച്ചു. ഇത് എന്റെ കോളേജ് ലൈഫിൽ ഉള്ള ലാസ്റ്റ് എക്സാം ആണെന്ന് എന്റെ മനസ്സ് എന്നെ ഓർമിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ചില ക്വസ്റ്റ്യൻസിന് എന്റേതായിട്ടുള്ള ആൻസറും എഴുതി ഞാൻ എണീറ്റു. 6th സെമ്മിലെ ഏറ്റവും വൈകി എണീക്കുന്ന എക്സാം ആയിരുന്നു അത്. നൂലും കെട്ടി അഡീഷണൽ ഷീറ്റിന്റെ നമ്പറും എഴുതി ടീച്ചർക്ക് കൈമാറി ഞാൻ പുറത്തിറങ്ങി. എന്തൊ ഒരു ഭാരം ഇറക്കിവെച്ച പോലെ തോന്നി. 

                

                പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ ശാദിയ ഞാൻ ലൈബ്രറിയിൽ നിന്നെടുത്ത പ്രൊജക്ടുമായി നിൽക്കുന്നു, ഞങ്ങൾ പരസ്പരം അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും കൈമാറിയ പ്രോജക്ട് ആയിരുന്നു അത്, എന്നാൽ അവൾ അവളുടെ കൊണ്ടുവരാൻ പറഞ്ഞിട്ടും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിനിടക്ക് വേറൊരു തമാശയും നടന്നു, എല്ലാവരും ഓഫീസിനു മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ വിഷ്ണു അത് കോഷൻ ഡെപ്പോസിറ്റ് വാങ്ങാൻ നിൽക്കുന്നതാണ് എന്ന് മറ്റുള്ളവരെ പറഞ്ഞു പറ്റിക്കാൻ തുടങ്ങി. പാവം റുഷിൻ അതിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയി, എന്നിട്ട് അവൾ അത് വെച്ച് അൽത്താഫിനെ പറ്റിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അത് വർക്കൗട്ട് ആയില്ല.

     

                   പിന്നെ ഫോട്ടോ എടുക്കാനുള്ള തിരക്കിലായി എല്ലാവരും. അങ്ങനെ നസീഫയുടെ iphone ൽ ഗ്രൂപ്പ് ഫോട്ടോ എടുത്തു. ഫോട്ടോ എടുക്കുമ്പോൾ iphone ന് ആണ് ഞങ്ങൾ മുൻഗണന കൊടുക്കാറ്. എന്നാൽ ആ ഫോട്ടോയിൽ ബെന്ന ഉൾപ്പെട്ടില്ല. അവൻ വേറെ എവിടേയ്ക്കോ അപ്പോൾ പോയതായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ ഫോട്ടോയിൽ അധികം ഫോട്ടോകളിൽ ഒന്നും കാണാത്ത പുതുമുഖങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതുകഴിഞ്ഞും മിനു തന്റെ ഫോണെടുത്ത് ഫോട്ടോയെടുക്കാൻ മുന്നിൽ കയറിനിന്നു. അപ്പോഴേക്കും ബെന്ന വന്നു, വിഷ്ണു ഒഴികെയുള്ള ഞങ്ങൾ ബോയ്സ് മിനുവിന് ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ ഇരുന്നു കൊടുത്തു. എന്നാൽ അവൾ ഫോട്ടോ എടുക്കാനാണ് എന്ന വ്യാജേന തന്റെ കല്യാണക്കാര്യം പറയാനായിരുന്നു മുന്നിൽ കയറിവന്നത്, എന്നാലും അവൾ ഫോട്ടോയെടുത്തു. അതുകഴിഞ്ഞ് പിന്നെ അവനവർക്കിഷ്ടമുള്ള ഫോട്ടോ എടുക്കുന്നതിന്റെ തിരക്കിലായിരുന്നു. അന്ന് എനിക്ക് ഞങ്ങളെല്ലാവരും പഠിപ്പ് ഗാങ് എന്ന് തമാശയ്ക്ക് വിളിക്കുന്ന എല്ലാവരുമായി ഒരു ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ പറ്റി.

                       പിന്നെ അൽത്താഫിനും വിഷ്ണുവിനും ഒപ്പവും മുഷ്ത്താഖിന്റെ കൂടെയും- ആ ഫോട്ടോയ്ക്ക് മുഷ്ത്താഖ് തന്നെ ക്യാപ്ഷൻ പറയുകയും ചെയ്തു "ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റുകളുടെ അതിർവരമ്പുകൾ കടന്നുള്ള സൗഹൃദം". പിന്നെ കോളേജ് മുഴുവനായി കിട്ടുന്ന ഫോട്ടോ എടുക്കുന്നതിന്റെ തിരക്കിലായിരുന്നു. അത് സിംഗിൾസ് കിട്ടിയെങ്കിലും ഗ്രൂപ്പായി എടുത്തുതരാൻ ഞങ്ങൾക്ക് ആരെയും കിട്ടിയില്ല. അങ്ങനെ കോളേജിലെ ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ വെച്ച് എന്റെ ലാസ്റ്റ് ഫോട്ടോ എടുപ്പിച്ച് ഞങ്ങൾ യാത്ര പറഞ്ഞു. അന്ന് ലാസ്റ്റ് കോളേജിൽനിന്ന് പോയതും ഞാനായിരുന്നു. അവസാനമായി കോളേജിനോട് മനസ്സിൽ യാത്ര പറഞ്ഞ് ഞാൻ സ്കൂട്ടിയും എടുത്ത് ഇറങ്ങി.

                     വണ്ടിയിൽ പോകുമ്പോൾ എവിടെയോ എന്തൊക്കെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടത് പോലെയുള്ള തോന്നലായിരുന്നു. യാത്ര പറയേണ്ടവരോട് ഒന്നും പറയാൻ പറ്റിയില്ല, ഫോട്ടോ എടുക്കണം എന്ന് വിചാരിച്ചവരോട് കൂടി എടുക്കാനും പറ്റിയില്ല. അന്ന് ഞാൻ ആദ്യമായിട്ട് സങ്കടവും സന്തോഷവും ഒരുമിച്ച് വരുമ്പോഴുള്ള ഫീൽ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. സ്കൂട്ടിയിൽ പോകുന്ന ഓരോ നിമിഷവും എന്റെ മനസ്സ് എന്നോട് പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു "Agfar...it was your best school/college life that happened to you, it's hard to get like this once more. You think that you acted before them but really you were leaving !"

                                                                    Agfar(A)